Liczba graftów, które można wykorzystać podczas transplantacji, jest ograniczona możliwościami obszaru dawczego. Przy rozległym łysieniu albo po wcześniejszych zabiegach może się okazać, że włosów na głowie jest zbyt mało, aby pokryć wszystkie miejsca wymagające uzupełnienia. W takich sytuacjach lekarz może wziąć pod uwagę również włosy znajdujące się poza skórą głowy. Na czym polega BHT i jakie miejsce zajmuje ta technika w planowaniu przeszczepu? Dowiesz się z naszego artykułu!
Dlaczego obszar dawczy jest tak ważny?
Podstawowym źródłem graftów podczas transplantacji są włosy znajdujące się z tyłu i po bokach głowy. To właśnie z tego obszaru najczęściej pobiera się pojedyncze jednostki mieszkowe metodą FUE.
Nie oznacza to jednak, że można pobrać dowolną liczbę włosów. Strefa dawcza stanowi zamknięty zasób, którym trzeba odpowiednio gospodarować. Nadmierna liczba ekstrakcji może prowadzić do widocznego przerzedzenia tego obszaru, dlatego planowanie transplantacji powinno uwzględniać również przyszłą utratę włosów.
Trudniejsza sytuacja pojawia się przy rozległym łysieniu, gdy powierzchnia wymagająca uzupełnienia jest zbyt duża w stosunku do dostępnej liczby graftów. Ograniczenia mogą występować także u osób, które miały już wcześniej wykonywany przeszczep włosów.
BHT – dodatkowe źródło mieszków włosowych
Przeszczep BHT, czyli Body Hair Transplant, to technika polegająca na wykorzystaniu włosów pochodzących z innych części ciała niż głowa. Grafty są pobierane pojedynczo, podobnie jak w przypadku FUE, a następnie mogą zostać wykorzystane do uzupełnienia owłosienia na skórze głowy.
Materiałem dawczym mogą być między innymi włosy z brody, klatki piersiowej czy innych owłosionych części ciała. Nie każdy obszar sprawdzi się jednak w takim samym stopniu. BHT należy więc traktować jako dodatkową możliwość w określonych sytuacjach, a nie zamiennik standardowego pobierania graftów ze skóry głowy.
Włosy z brody – kiedy mogą zostać wykorzystane?
Broda jest jednym z obszarów, które mogą stanowić dodatkowe źródło graftów. Włosy z tego miejsca są zazwyczaj grubsze niż włosy skóry głowy, co może mieć znaczenie przy planowaniu ich rozmieszczenia. Nie należy również zakładać, że po przeszczepieniu będą zachowywały się identycznie jak włosy pochodzące z głowy.
Charakterystyczne cechy włosów pochodzących z różnych obszarów ciała pozostają widoczne także po implantacji. Z tego powodu lekarz może zaplanować ich wykorzystanie w określonych miejscach lub połączyć je z graftami pobranymi ze skóry głowy. W praktyce szczególne znaczenie ma nie tylko liczba dostępnych włosów, lecz także ich jakość i przydatność do konkretnego planu transplantacji.
Czy włosy z ciała można połączyć z włosami z głowy?
Takie rozwiązanie jest brane pod uwagę w przypadku ograniczonego obszaru dawczego. Grafty pochodzące ze skóry głowy oraz innych części ciała mogą zostać wykorzystane w ramach jednego planu transplantacji.
Takie podejście wymaga jednak uwzględnienia różnic w budowie włosów. Włosy z brody czy klatki piersiowej mogą mieć inną strukturę i cykl wzrostu niż włosy głowy. Nie powinno się więc traktować wszystkich graftów jako identycznego materiału.
Przy planowaniu zabiegu lekarz bierze pod uwagę między innymi miejsce docelowe, charakterystykę włosów oraz sposób, w jaki poszczególne rodzaje graftów mogą zostać rozmieszczone.
Jak wygląda kwalifikacja do BHT?
Pierwszym etapem jest dokładna ocena obszaru dawczego. Lekarz sprawdza, ile jednostek mieszkowych można pobrać ze skóry głowy, a następnie ocenia potencjalne dodatkowe miejsca do uzyskania graftów.
Znaczenie ma gęstość owłosienia, grubość włosów, ich struktura oraz sposób wzrostu. Brana pod uwagę jest także powierzchnia, którą trzeba uzupełnić, oraz liczba graftów potrzebnych do realizacji założonego planu.
Dzięki takiej ocenie można ustalić, czy BHT rzeczywiście ma zastosowanie. W niektórych przypadkach bardziej odpowiednie będzie zmniejszenie zakresu transplantacji albo etapowe przeprowadzenie kolejnych zabiegów.
Jakie są ograniczenia przeszczepu BHT?
BHT nie rozwiązuje wszystkich problemów związanych ze zbyt małą strefą dawczą. Przede wszystkim konieczne jest występowanie odpowiedniej ilości owłosienia poza skórą głowy, którego właściwości pozwalają na wykorzystanie w transplantacji.
Trzeba również pamiętać o różnicach pomiędzy włosami pochodzącymi z poszczególnych części ciała. Z tego względu uzyskanie naturalnego efektu wymaga odpowiedniego planowania rozmieszczenia graftów. Istotne jest również rozsądne gospodarowanie dostępnym materiałem. Samo zwiększenie liczby pobieranych jednostek nie powinno być nadrzędnym celem transplantacji.
Dlaczego doświadczenie specjalisty ma znaczenie?
Przy niewielkiej liczbie dostępnych graftów szczególnego znaczenia nabiera sposób planowania całego zabiegu. Lekarz musi ocenić, które obszary wymagają uzupełnienia w pierwszej kolejności, ile jednostek można pobrać oraz czy materiał pochodzący z różnych miejsc będzie można odpowiednio wykorzystać.
Dlatego przy wyborze specjalisty dobrze zwrócić uwagę na jego doświadczenie w chirurgii włosa i liczbę przeprowadzonych zabiegów. Dr n. med. Piotr Turkowski zajmuje się transplantacją włosów od 13 lat i ma na swoim koncie ponad 1000 wykonanych przeszczepów, współtworzył również pierwszy polski podręcznik dotyczący przeszczepów włosów.
Przy konsultacji dotyczącej BHT można omówić nie tylko możliwość wykorzystania włosów z ciała, lecz także dostępność graftów ze skóry głowy, planowaną liczbę jednostek i sposób ich rozmieszczenia.
BHT jako jedna z możliwości przy ograniczonej strefie dawczej
Nieduża liczba włosów do pobrania ze skóry głowy nie zawsze wyklucza możliwość przeprowadzenia transplantacji. W odpowiednio dobranych przypadkach dodatkowym źródłem materiału mogą być włosy z innych części ciała. BHT nie jest jednak rozwiązaniem uniwersalnym – przed podjęciem decyzji potrzebna jest konsultacja i dokładna ocena zarówno obszaru dawczego, jak i wymagającego uzupełnienia.
Najważniejsze jest odpowiednie zaplanowanie dostępnego materiału. Przy niewielkiej liczbie dostępnych graftów każdy z nich ma znaczenie, dlatego technika jego pozyskania i późniejsze rozmieszczenie powinny być częścią przemyślanego, indywidualnego planu transplantacji.
